Na skałach można spotkać czego mi się nie udało reliktowe okazy sosny czarnej i ciekawą florę roślin jak szarotkę alpejską, pierwiosnka łyszczaka. Z rzadkich zwierząt żyje tu ryś – nie spotkałem, jeleń, puchacz – nie spotkałem, lis tego spotkałem, ale raczej nie nalezy do rzadkich zwierząt. Nazwa góry pochodzi od kształtu skał od północno-zachodniej strony, przypominających nos. Ze szczytu roztaczają się piękne widoki na Czerwone Wierchy, Giewont, rejon Doliny Bystrej oraz szczyty wznoszące się ponad Doliną Gąsienicową i Doliną Pańszczyca. Te widoki zapierają nam dech w piersiach.
Dobra porą na wyprawy na Nosal są ranki lub wieczory. Niesamowite jest przebywać tam kiedy na niższych wysokościach jest mgła lub chmury.

Rysy to najwyższe wzniesienie Polski. Ma wspaniałą panoramę na większość szczytów tatrzańskich. Na szczyt ten prowadzi znakowany szlak. Wspinaczka jednak stanowi poważną wyprawę. Dlatego też powinny to robić tylko osoby, które posiadają doświadczenie górskie.
Różnica wzniesień do schroniska wynosi 1100 metrów i potrzeba na ich pokonanie ponad trzy godziny. Od strony Morskiego Oka Rysy możemy pomylić z Niżnymi Rysami. Szczyt i całe Rysy tworzą skały krystaliczne, zwane granitoidami. Na zboczach występuje około sześćdziesiąt gatunków roślin kwitnących, między innymi pierwiosnka maleńka, dzwonek alpejski i żółty kozłowiec.

Rysy mają trzy wierzchołki, które są położone blisko siebie. Są to wierzchołki: Główny (2503 metry), Południowo-Wschodni (2473 metry), które znajdują się po słowackiej stronie, a także wierzchołek Graniczny Południowo-Zachodni (2499 metry). Sama nazwa Rysy pochodzi od żlebu, który biegnie spod wierzchołka widocznego od Morskiego Oka. Kiedyś tą nazwą określano Niżne Rysy z powodu żlebów równoległych do siebie, przecinających ich północną ścianę.
Szlak na Rysy prowadzi od północno-zachodniego brzegu Czarnego Stawu. Obchodząc staw z lewej strony dochodzi się do sporego płatu firmowego, gdzie jest pieczara lodowa. Od tego miejsca pnie się ścieżka stromo w górę. Zbocze nawet latem jest pokryte śniegiem. Dochodzi się nim do bóli pod Rysami. Zainstalowane jest tam dwieście pięćdziesiąt metrów nowego łańcucha i wycięto siedemdziesiąt stopni.
Stamtąd podąża się w prawo do grzędy ciągnącej się na lewo od głębokiego żlebu zbiegającego spod wierzchołka Rysów. Z żlebie tym często w ciągu roku zalega płat śniegu. Jest bardzo niebezpieczny. Wielu turystów i narciarzy straciło tu życie. Potrzebne są raki i czekan. Dalej droga prowadzi wśród płyt i stopni skalnych, skałami grzędy.
W trudniejszych miejscach są umieszczone klamry i łańcuchy. Po godzinne wspinaczce grzędą osiąga się północną grań Rysów, gdzie już tylko na wierzchołek około piętnaście minut.

Prawa autorskie: wzakopane.pl

Giewont stanowi swego rodzaju jądro Czerwonych Wierchów. W całym masywie zachowane zostały ślady działalności lodowców, a do najciekawszych należą między innymi kotły dolin Mułowej oraz Litworowej, systemy morenowe Małej Łąki i Bystrej.
Dolin reglowe położone u podnóża Giewontu stanowią prawdziwą atrakcję turystyczną. Stanowią przede wszystkim tereny spacerowe. W tym właśnie miejscu koncentruje się około jedna czwarta całego ruchu Tatr Polskich.

Giewont słynie między innymi z pięknych widoków i licznych ciekawostek, a technicznie dzięki rozwiązaniom technologicznym dla bezpieczeństwa turystów, nie stanowią większych trudności. Jednocześnie mimo wszystko stanowi on jedno z najbardziej niebezpiecznych szczytów w całych Tatrach Polskich.
Na Giewont najczęściej wybierane są dwie drogi na podnóże, a potem na sam szczyt. Jedna z nich prowadzi przez Strążyska. Wiedzie mniej więcej równolegle do potoku Młyniska, gdzie znajdują się ciemne łupki fliszu podhalańskiego. Cała trasa oznaczona jest czerwonymi znakami w lesistą Dolinę Strążysk, która sięga aż pod północną ścianę Giewontu. Na polanie Młyniska znajduje się leśniczówka TPN, gdzie zawsze można znaleźć pomoc. Po zachodniej stronie znajduje się stok Samkowej Czuby, gdzie mieści się jeden z najpiękniejszych płatów naturalnego lasu mieszanego. Na koniec polana Strążyska skręca na zachód i podcina południowy masyw Łysanek. Równolegle płynie potok. Następnie mija się przełęcz w Grzybowu, która również stanowi miejsce dość ruchliwe pod względem turystyki. Potem skręca się na południe i zmierza w górę, gdzie odsłania się widok na Giewont.
Druga trasa zmierza na Giewont przez Kondratowi. Podróż można rozpocząć nawet z parkingu w Kuźnicach. Są stamtąd piękne widoki na Dolinę Kasprową oraz Kasprowy Wierch. Chodnik turystyczny wchodzi tu praktycznie na stoki Kalackiej Turni. Z lasu dobiega szum Wywierzyska Bystrej, która również określana jest jako Wywierzysko Kalackie. Przechodząc przez gęsty las powoli wyłania się spośród koron wierzchołek Giewontu, a zaraz potem las się urywa. Szlak na Giewont prowadzi prawą stroną Polany Kondratowej do podłużnej kotliny zwanej Piekłem. Przełęczą Kondratowską na północ zmierza się bezpośrednio na Giewont i jego szczyt.

Prawa autorskie wzakopane.pl

Pomiędzy Wielkim i Małym Giewontem znajduje się Giewoncka Przełęcz, z której opada cieszący się złą sławą (ponieważ ginie w nim wielu turystów, którzy zbaczają ze szlaku celem skrócenia sobie drogi z Giewontu) Żleb Kirkora. Właściwy szczyt – Wielki Giewont – ma płn. ścianę wysoką na ok. 600 m. Długi Giewont ma ok. 1,3 km długości, a jego płn. ściana ma ok. 620 m wysokości względnej i na południe opada do Wielkiego Upłazu ścianami 40-80-metrowymi. W kierunku południowym zbocza Wielkiego Giewontu opadają do Kondrackiej Przełęczy.

Masyw Giewontu położony jest w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego, między Doliną Bystrej, Doliną Kondratową, Doliną Małej Łąki i Doliną Strążyską. Oba wysokie szczyty Giewontu górują nad Zakopanem i są z niego znakomicie widoczne. Od strony północnej Giewont jest stromy i niedostępny, zbocza południowe są nieco łagodniejsze.

Między Wielkim a Długim Giewontem znajduje się głęboka przełęcz, zwana Szczerbą (1823 m n.p.m.), opada z niej Żleb Szczerby, jego środkowy fragment nazywany jest Śmietnikiem, ze względu na to, że znajdywano tam niezidentyfikowane ludzkie zwłoki, nierzadko już częściowo zmumifikowane. Na Wielkim Giewoncie znajduje się 15-metrowy żelazny Krzyż na Giewoncie, obiekt pielgrzymek religijnych, ale również niezwykle niebezpieczne miejsce w czasie burzy.

Geologia
Masyw Giewontu wchodzi w skład tzw. jednostki wierchowej utworzonej głównie przez skały parautochtoniczne. Sam masyw tworzą dwie płaszczowiny, starsza płaszczowina Czerwonych Wierchów i leżąca na niej młodsza płaszczowina Giewontu. Utwory płaszczowiny Czerwonych Wierchów występują tylko w dolnej partii Małego Giewontu, resztę masywu tworzy płaszczowina Giewontu. Masyw Giewontu budują skały osadowe, przede wszystkim wapienie i dolomity triasu oraz wapienie jury i kredy, jedynie na przełęczy Kondrackiej znajdują się skały metamorficzne – gnejsy i łupki biotytowe, będące zakończeniem dużej wyspy krystalicznej Goryczkowej ciągnącej się od Kasprowego Wierchu. Idąc od przełęczy Kondrackiej odsłaniają się najpierw lądowe piaskowce z przeławiceniami mułowców i zlepieńców dolnego triasu. Odsłaniają się one w rejonie wyniesienia Szczyty. Powyżej są płytkomorskie dolomity najwyższej części dolnego triasu oraz płytkomorskie dolomity, z przeławiceniami wapieni środkowego triasu (wyłącznie anizyk, bez wyższej części tego piętra). W porównaniu do dolomitów dolnotriasowych skały te cechują się grubszymi ławicami. Wierzchołkowe partie południowych stoków Giewontu budują wapienie środkowej jury, a sam wierzchołek i wyższą część północnych zboczy tworzą wapienie jury górnej. Niższe partie zboczy północnych budują wapienie kredy z licznymi amonitami kredowymi. Podobną budowę ma Mały Giewont. Wszystkie warstwy osadowe zapadają pod kątem 80° na północ.

Historia
Śpiący rycerze, drzeworyt, Władysław SkoczylasNajstarsze dokumenty wspominają o istnieniu już w XVI wieku kopalni miedzi Gyewant w Giewoncie. Nie zostało jednak do tej pory wyjaśnione ostatecznie pochodzenie nazwy góry. Wg Mariusza Zaruskiego podobnie, jak wiele innych nazw tatrzańskich nazwa góry pochodzi od nazwiska góralskiego – żyje do tej pory ród Giewontów.

Giewont to góra-symbol, której zarys często kojarzony jest z sylwetką śpiącego rycerza. Jedna z wersji legendy o rycerzach śpiących pod Tatrami, którzy obudzą się, gdy Polska znajdzie się w wielkim zagrożeniu, umiejscawia ich właśnie pod Giewontem. Istotnie, w ścianach Giewontu znajdują się liczne jaskinie. Najbardziej znane z nich, to: Jaskinia Juhaska, Kozia Grota, Dziura w Szczerbie, Dziura nad Doliną Strążyską.

informacje z pl.wikipedia.org

Bystra 2248 m n.p.m.
Raczkowa Czuba 2194 m n.p.m.
Baraniec 2184 m n.p.m.
Banówka 2178 m n.p.m.
Starorobociański Wierch 2176 m n.p.m.
Pachola 2166 m n.p.m.
Wołowiec 2064 m n.p.m.

Jeśli posiadacie jakieś własne informacje dopiszcie w komentarzu. Dziekujemy
Postaramy się przybliżyc Wam informacje na temat tych szczytów